Grijze lucht, grijze daken, grijze ballast tussen de rails. Gebouwen hebben meestal grijze gevelbekleding, grijze stations en perrons.
De trein van 8 uur 01, Noroton Heights naar New York Grand Central.
Veel grijze hoofden of minstens slapen en witte mensen. Oh nee, 1 zwarte en een Indiër. Allemaal achterhoofden. De trein rijdt voort en alle stoelen wijzen dezelfde kant op. Naar achteren.
Buiten zie ik het landschap waar ik geweest zou zijn als ik er geweest was.
Alle achterhoofden zijn stil, verdiept in krant, koptelefoon of koffie. De grote kartonnen koffie-emmers met plastic deksel gaan gedachten- en vreugdeloos naar de lippen. Als ik omkijk om de gezichten achter mij te zien, ontmoet ik meerdere blikken. Ik lijk verdacht. Waarom kijk ik om?
Ik draai mijn ogen weer naar voren. Wat naar achteren is in deze trein.
Bij elk zijwaarts slingertje in het spoor schudden de hoofden precies gelijk, precies even ver opzij. Als spreeuwen in een wolk of sardines in een school, lijkt elk individu met touwtjes aan de anderen gebonden. Alle hoofden dezelfde kant op. Alle bewegingen synchroon. Alle hoofden voorovergebogen. Allen als in gebed verzonken, het lichaam in de richting van de God die komen gaat. Ik zit in een rijdende moskee.
Ieder hoofd is gekleed in zandkleurig glanzend vinyl. De ronde bovenkanten van de treinbanken vormen een golvend landschap waarop de hoofden rollen. Een glimmende woestijn met een karavaan harige ballen. Tumbleweeds.
Tegen de achterwand van de coupé wordt de betovering verbroken. Ik kijk in de ogen van een vrouw. Haar stoel staat tegen de achterwand en ze reist als enige naar voren. Haar en gezicht ongeveer dezelfde kleur, wat highlights in haar, niet in gezicht. Ze zit te lezen. Een brief van haar onbeantwoorde liefde. Op de collectieve schokken na bewegingsloos. Het zou een Vermeer zijn als de tl’s boven haar hoofd uit zouden gaan en de dag niet zo grijs zou zijn.
Grey skies, grey roofs, grey rocks between the tracks. Buildings mostly have grey siding, grey stations and grey platforms.
The 8.01 train from Noroton Heights to New York Grand Central.
A lot of grey heads or at least grey temples and white people. Oh no, one black girl and an Indian man. I see the backs of all the heads. The train speeds ahead and the seats face the same way. Backwards.
Outside I see the landscape I would have known had I been there.
The back of the heads are quiet, absorbed by paper, i-pod or coffee. Absent mindedly the large cardboard coffee containers with the plastic lids are heaved to and fro motionless lips.
If I look ‘round to see the faces behind me, I meet several eyes. I seem suspect. Why am I rubbernecking?
I turn my head forward again. Which is backward in this train.
At each unevenness in the tracks, all the heads swing side to side in the exact same rhythm. Like starlings in a twirling cloud or sardines in a school, all individuals seem to be connected with strings. All heads move the same way. All movements in perfect sync. The heads bow forward. As if they are praying, in the direction of the promised One. I’m riding a mosque.
The heads wear shiny sand colored vinyl clothing. The rounded headrests of the trainseats make up a waving sea of sandy desert dunes. The heads roll on the hill tops. A shiny Sahara with a caravan of hairy balls. Tumbleweeds.
Uniformity is broken at the back of the carriage. I look into a woman’s eyes. Her seats against the back wall is the only one facing forward. Hair and face about the same color. Highlights in the hair. Not in the face. She’s reading. A letter from an unrequited love. Apart from the collective jolts she is motionless. It could be a Vermeer but for the fluorescent lights overhead. And the day being grey.
De trein van 8 uur 01, Noroton Heights naar New York Grand Central.
Veel grijze hoofden of minstens slapen en witte mensen. Oh nee, 1 zwarte en een Indiër. Allemaal achterhoofden. De trein rijdt voort en alle stoelen wijzen dezelfde kant op. Naar achteren.
Buiten zie ik het landschap waar ik geweest zou zijn als ik er geweest was.
Alle achterhoofden zijn stil, verdiept in krant, koptelefoon of koffie. De grote kartonnen koffie-emmers met plastic deksel gaan gedachten- en vreugdeloos naar de lippen. Als ik omkijk om de gezichten achter mij te zien, ontmoet ik meerdere blikken. Ik lijk verdacht. Waarom kijk ik om?
Ik draai mijn ogen weer naar voren. Wat naar achteren is in deze trein.
Bij elk zijwaarts slingertje in het spoor schudden de hoofden precies gelijk, precies even ver opzij. Als spreeuwen in een wolk of sardines in een school, lijkt elk individu met touwtjes aan de anderen gebonden. Alle hoofden dezelfde kant op. Alle bewegingen synchroon. Alle hoofden voorovergebogen. Allen als in gebed verzonken, het lichaam in de richting van de God die komen gaat. Ik zit in een rijdende moskee.
Ieder hoofd is gekleed in zandkleurig glanzend vinyl. De ronde bovenkanten van de treinbanken vormen een golvend landschap waarop de hoofden rollen. Een glimmende woestijn met een karavaan harige ballen. Tumbleweeds.
Tegen de achterwand van de coupé wordt de betovering verbroken. Ik kijk in de ogen van een vrouw. Haar stoel staat tegen de achterwand en ze reist als enige naar voren. Haar en gezicht ongeveer dezelfde kleur, wat highlights in haar, niet in gezicht. Ze zit te lezen. Een brief van haar onbeantwoorde liefde. Op de collectieve schokken na bewegingsloos. Het zou een Vermeer zijn als de tl’s boven haar hoofd uit zouden gaan en de dag niet zo grijs zou zijn.
Grey skies, grey roofs, grey rocks between the tracks. Buildings mostly have grey siding, grey stations and grey platforms.
The 8.01 train from Noroton Heights to New York Grand Central.
A lot of grey heads or at least grey temples and white people. Oh no, one black girl and an Indian man. I see the backs of all the heads. The train speeds ahead and the seats face the same way. Backwards.
Outside I see the landscape I would have known had I been there.
The back of the heads are quiet, absorbed by paper, i-pod or coffee. Absent mindedly the large cardboard coffee containers with the plastic lids are heaved to and fro motionless lips.
If I look ‘round to see the faces behind me, I meet several eyes. I seem suspect. Why am I rubbernecking?
I turn my head forward again. Which is backward in this train.
At each unevenness in the tracks, all the heads swing side to side in the exact same rhythm. Like starlings in a twirling cloud or sardines in a school, all individuals seem to be connected with strings. All heads move the same way. All movements in perfect sync. The heads bow forward. As if they are praying, in the direction of the promised One. I’m riding a mosque.
The heads wear shiny sand colored vinyl clothing. The rounded headrests of the trainseats make up a waving sea of sandy desert dunes. The heads roll on the hill tops. A shiny Sahara with a caravan of hairy balls. Tumbleweeds.
Uniformity is broken at the back of the carriage. I look into a woman’s eyes. Her seats against the back wall is the only one facing forward. Hair and face about the same color. Highlights in the hair. Not in the face. She’s reading. A letter from an unrequited love. Apart from the collective jolts she is motionless. It could be a Vermeer but for the fluorescent lights overhead. And the day being grey.
